Co oznacza termin "pies agresywny"? Czy agresja pies-pies jest tak samo groźna jak agresja pies-człowiek? Co może być powodem agresji?
Cały ten tekst jest oparty na moich przemyśleniach, doświadczeniach, spotkaniach z różnymi psami, ale bardzo ważną rolę w tej pracy odegrała książka Jamesa O'heare'a "The Canine Agression Workbook". Oczywiście wielki wpływ miały również inne pozycje.
Pies agresywny. Dla mnie pies agresywny to taki, który atakuje zbyt często. Nie napiszę, że bez powodu, bo zawsze jakiś jest. Musimy tylko zdać sobie sprawę, co powoduje atak. Czasami możemy nie zauważyć w pierwszej chwili, ale zawsze jest jakiś powód. Ot chociażby pies atakujący dzieci. Wyobraźmy sobie sytuację, kiedy po terenie ogrodzonym biega pies. Za płotem chodzą dzieci. Do szkoły, do przedszkola, bawią się na podwórku. Do wyboru. Ale dzieci "bawią się" z psem, tzn drażnią go przez płot, krzyczą, stukają w siatkę. Psa to bardzo denerwuje. Bacznie je obserwuje i doskonale potrafi wyczuc moment, kiedy zbliżają się. W oczach psa dzieci atakują go. I nagle okazuje się, że między psem a dziećmi nie ma siatki. Następuje atak psa. Czy był bez powodu? Niestety nie. Po prostu to była kontynuacja wcześniejszych spotkań. Przykro się robi, kiedy w telewizji, radiu czy w prasie pojawiają się informacje o atakach psów. Ale trzeba się zastanowić, czy naprawdę te ataki były bez powodu.
Kilkanaści dni temu dzwoniła do mnie pewna pani i pytała się co ma zrobić. Ma 9 miesięcznego psa, ale pies chce ją zdominować i jest agresywny. Wielu rzeczy próbowała, kolacztki, bicia, ale co ona teraz ma zrobić, bo nie może zostawić psa z dwójką małych dzieci. Jedyna odpowiedź jaka przychodzi mi do głowy, to oddać psa. Nie powiedziałam tego jednak. Ale po pierwsze nie powinno się zostawiać z psem dzieci poniżej 10 roku życia. A po drugie, co było wcześniej w tym domu, że pies ją atakuje, skacze do nóg. Mogę sobie jedynie wyobrazić początki. Pies zostaje sam w domu. Właściciele idą do pracy. Najczęściej pies niszczy buty, tapety i inne rzeczy. Nudzi się. Właściciele wracają do domu i wielce zdenerwowani karcą psa. Dadzą klapsa, nakrzyczą. Jeżeli znajdą w tym bałaganie jeszcze dodatkowo psie odchody, to wsadzą w to psi nos. Brrrrr. W zdenerwowaniu nie przyjdzie im do głowy przywitanie się z psem. A pies nic nie rozumiem. Sam siedzi, znalazł sobie zajęcie, chciało mu się siusiu, a państwo wracają i krzyczą. Skąd ten pies ma wiedzieć, że źle robi? Nikt go przecież nie nauczył. Trudno maluchowi wytrzymać bez siusiania przez kilka godzin. Następnym razem będzie mądrzejszy. Kiedy usłysz klucz w zamku nie będzie biegł na spotkanie. Schowa się w jakimś kącie i przeczeka burzę. A jak wyjdzie, to będzie miał przerażoną minę, a może raczej wg mnie minę pełną nieufności do właścicieli. Znowu będą krzyczeli. I tak konflikt powoli narasta. Pies traci zaufanie do właściciela, właściciel denerwuje się, że pies niszczy, załatwia się w domu, on krzyczy, pies rozumie (przecież ma skruszoną minę) i dalej robi swoje. Do tego może jeszcze dość spanie psa na np kanapie. Pies śpi. Właścicielowi to się nie podoba. Najprościej to krzyknąć i zrzucić psa. Niezadowolony pies schodzi. Następnym razem może warknąć, co jednak odbije się złością pana. I kółko się zamyka. Zdenerwowany właściciel, zdenerwowany pies. Agresja rodzi agresję. Kilka czy kilkanaście takich sytuacji powoduje niechęć między zwierzęciem a człowiekiem i brak zaufania. Człowiek zaczyna powoli podświadomie ciągle spodziewać się agresji ze strony psa. Pies podobnie nie czuje się bezpiecznie.
Często powodem takiego konfliktu jest sytuacja w domu. Pan chciał psa, a pani nie. Dzieci wymusiły psa na rodzicach. Pan chciał dużego "męskiego" silnego samca, a pani chciała malutką słodką miniaturkę. Nie zawsze decyzja o przyjęciu psa do domu jest przemyślana. Bardzo łatwo wtedy zaognić sytuację.